وادی



ضجه زمین
 

 

 

 

 

 

آسمان به این شب‌ها که می‌رسد سرآسیمه می‌شود
 و زمین از ناله ملکوتیان بی قراری می‌کند..
 زخم غربت و مظلومیت شیعه دوباره  انگار سر باز می‌کند..
عرق شرم بر پیشانی تاریخ نشسته از بی‌مهری‌هایی که بر ائمه ما روا داشته
و داغ حسرت بر دل بشریت سایه افکنده از کاستی‌ها و ناراستی‌هایی که از او سرزده...


.........


"امام" مفتاح آن میعادگاهی است که در آن زمین به لقای آسمان می‌رسد و فرش سر به آستان عرش می‌ساید؛ همین است که امام را "باب الله" می‌خوانند..

"امام" امتداد مسیر آن نهری است که سرچشمه های حیات طیبه‌ی بشر را به دریای بی انتهای کمال احد می‌رساند؛ همین است که او را "صراط الله" می‌خوانند...

"امام" آن عصاره آلاله‌های باغستان خلیفه الله است که چون قامت عقل بشری برای رسیدن به سرشاخه‌های آن کوتاه بود، خداوند بر او منت نهاد و به جلوه‌ای از خود این گونه دلربایی کرد؛ همین است که او را "وجه الله" می‌خوانند...

و به راستی که امامان، ترنم آسمانند برای لب‌های خشکی که قرن‌ها نماز باران خوانند...

اما این چه سرّی است که انسان همیشه از تاریکی می‌گریزد و بی قرار رسیدن صبح است، اما چون طلیعه خورشید را می‌بیند به آن پشت می‌کند؟ چرا نوع انسان از میان تمام اوصاف عالم به "کوفی صفتی" بیشتر گرایش پیدا کرد!؟

مگر رسول مهر و عطوفت که از فرط حرص برای هدایت امتش چیزی نمانده جان عزیزش را ببازد، برای اجر و پاداش رسالتش چه چیزی خواست؟

مگر بیشتر از مهروزی و مودت با اهل بیتش بر گرده ما چیزی گذاشت؟

آسمان اگر بر این اندوه خون ببارد جای ملامتش نیست..

اگر پیامبر غیر از این اجری می خواست ما با اهل بیتش چه می‌کردیم........؟

یکی را با تیغ حماقت فرقش را شکافتند... یکی را آتش کین برخانه اش انداختند... یکی را زهر قساوت بر جگرش ریختند... یکی را خنجر نخوت و شهوت بر گلویش گذاشتند....

و این سلسله ادامه می‌یابد تا می‌رسد به امام جواد(ع)....

آیا زمان شرم نمی‌کند از اینکه برگردد و پشت سرش را نگاه کند...؟

امام جواد(ع) را و پدرش را و جدش را و اجدادش را که همگی آمده بودند زخم مظلومیت ما را مرهم گذارند، در غل و زنجیر بی‌مهری خود کردیم و در آتش بی‌وفایی‌های خود سوزاندیم...

اما حکایت غربت ائمه چیز دیگری است و در میان همه آنها غربت امام جواد(ع)...

حضرت علی(ع) را که می‌بینیم دلسوزی چون فاطمه(س) دارد که با اشک چشم تیمار زخم هایش را می‌کند...

امام حسین(ع) سنگ صبوری چون رباب دارد که درباره اش می‌فرماید: "رباب از بهترین زنان و از افضل ایشان است"

فقط امام مجتبی(ع) و امام جواد (ع) هستند که در میان نزدیکترین‌هایشان هم غریبه اند و از درون خانه‌هایشان هم نسیم مرگ می‌وزد...

ام فضل همسر امام است ولی در چاه خودبینی و دنیاپرستی خودش غرق است...

و ملعونه‌ای چون او باید پدر ملعونی چون مامون داشته باشد تا قساوت قلبش به حدی برسد که دستش به خون امام جواد(ع) آلوده شود...

وقتی محبت خدا و اولیاء خدا را از انسان بگیرند و به جایش چشم او را از جیفه‌های پست دنیا پر کنند، با نابینایی به هرمنجلابی ممکن است بیفتد...

پاداش جنایتی که ام الفضل انجام داد و نگذاشت بیشتر از 25 سال دیوان معرفت بشریت از اندیشه های امام جواد(ع) بهره بگیرد، حرم‌خانه معتصم بود...
همین است حکایت انسان‌هایی که قران می‌گوید: " أُولئِکَ الَّذینَ اشْتَرَوُا الْحَیاةَ الدُّنْیا بِالْآخِرَ..."


............................................................................................................

 

ای حرمت ملجاء درماندگان....


السَّلامُ عَلَیْکَ یَا أَبَا جَعْفَرٍ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِىٍّ الْبَرَّ التَّقِىَّ الْإِمَامَ الْوَفِىَّ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الرَّضِىُّ الزَّکِىُّ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا وَلِىَّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا نَجِىَّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا سَفِیرَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا سِرَّ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ضِیَاءَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا سَنَاءَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا کَلِمَةَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا رَحْمَةَ اللَّهِ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا النُّورُ السَّاطِعُ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْبَدْرُ الطَّالِعُ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الطَّیِّبُ مِنَ الطَّیِّبِینَ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الطَّاهِرُ مِنَ الْمُطَهَّرِینَ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْآیَةُ الْعُظْمَى السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْحُجَّةُ الْکُبْرَى السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْمُطَهَّرُ مِنَ الزَّلاتِ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْمُنَزَّهُ عَنِ الْمُعْضِلاتِ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْعَلِىُّ عَنْ نَقْصِ الْأَوْصَافِ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الرَّضِىُّ عِنْدَ الْأَشْرَافِ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا عَمُودَ الدِّینِ أَشْهَدُ أَنَّکَ وَلِىُّ اللَّهِ وَ حُجَّتُهُ فِى أَرْضِهِ وَ أَنَّکَ جَنْبُ اللَّهِ وَ خِیَرَةُ اللَّهِ وَ مُسْتَوْدَعُ عِلْمِ اللَّهِ وَ عِلْمِ الْأَنْبِیَاءِ وَ رُکْنُ الْإِیمَانِ وَ تَرْجُمَانُ الْقُرْآنِ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مَنِ اتَّبَعَکَ عَلَى الْحَقِّ وَ الْهُدَى وَ أَنَّ مَنْ أَنْکَرَکَ وَ نَصَبَ لَکَ الْعَدَاوَةَ عَلَى الضَّلالَةِ وَ الرَّدَى أَبْرَأُ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَیْکَ مِنْهُمْ فِى الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ السَّلامُ عَلَیْکَ مَا بَقِیتُ وَ بَقِىَ اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ


زیارتنامه (صوتی)

 


 
نویسنده : جواد درویش - ساعت ۳:٠٩ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٦ آبان ۱۳۸٩



comment نظرات ()